حدس من درست بود
دست من نمک نداشت
شوربخت بود سرنوشت چشم های من
چشم های سر به زیرو خسته ام
چشم هایی چون دل شکسته ام
شعر های من
در ازدحام این همه صدا و رنگ
زیر تازیانه های زندگی
کبود می شوند
هرچه گفتم و سرودم و گریستم اثر نداشت
شعرهای بی پناه من
آه می کشند ... آه
كاش مي شد كه بگويم در دلم چيست ؟
خدايا باز هم اين ره بيهوده به ره كيست ؟
خدايا من به بيچارگي خود و لطف تو ايمان دارم آه خدايا اين چه بلايي است...؟!
نه بهتر نتوان گفت خدايا اين چه خطايي است كه در اين چند ده عمر كسي از عشق مرا نظري چند نكرد ؟
وبه من خوب نظر كن و بگو راست مي گويند كه من ديوانه و مجنون سرابم ؟
قسمم راست نبود ...
نگهم صاف نبود ....
حرف من پاك نبود اما...
عشق من راست بود .
خدايا عشق من صاف بود ،
خدايا عشق من پاك بود ،
خدايا پس چيست اين همه آشفتگيم...؟!
دل شكستم باز خدايا......
مرا اينگونه باور کن...
کمي تنها، کمي بي کس، کمي از يادها رفته...
خدا هم ترک ما کرده، خدا ديگر کجا رفته؟!
نمي دانم مرا آيا گناهي هست؟
که شايد هم به جرم آن، غريبــي و جــدايـي هست؟
مرا اينگونه باور کن ...
مرا اينگونه باور کن...
کمي تنها، کمي بي کس، کمي از يادها رفته...
خدا هم ترک ما کرده، خدا ديگر کجا رفته؟!
نمي دانم مرا آيا گناهي هست؟
که شايد هم به جرم آن، غريبــي و جــدايـي هست؟
مرا اينگونه باور کن ....
مرا اینگونه باور کن ....
مرا اینگونه باور کن ....
گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمامه حادثه از دست می رود
گاهی همان کسی که دم از عقل می زند در راه هوشیاری خود مست می رود
گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست وقتی که قلب خون شده بشکست می رود
اول اگرچه با سخن از عشق آمده آخر خلاف آنچه که گفته است می رود.
من چرا دلتنگم؟؟؟
که تو هستی و کسی می آید
که بی ایمان تو بی تردید است....
اما من به ساعت زمان چشم می دوزم
تو فقط قدری دیر کرده ای
همین..
در این روزهای زمستانی و سرد دلم همچو درختان خالیست
خالی از عشق خالی از شوق خالی از رنگ
مهربانا
می دانم سرشار از گناهم . می دانم که گناهانم را با یک دریا هم نمی توان شست
ولی به تو محتاجم....به نگاهت...نمی بینم ولی می دانم که هست...به صدایت...نمی شنوم ولی با تمام وجود حسش می کنم...به لطفت که می دانم روزی شامل حالم خواهد شد
خدای من
دیگر از این همه تکرار خسته شده ام
برایم تازه کن زندگی را...درختان را...نفس ها را
برایم زنده کن زنده بودن را که برای یک بار هم شده درک کنم که زنده هستم
بفهمم که من هم می توانم برای یک روز هم شده حس کنم زندگانی را
و دور بیندازم زنده مانی را
آمین
تقدیم به یه دوست قدیمی یه دختر۲۶ ساله که دو هفته پیش برای همیشه از پیش ما رفت.
ولی هنوز باورش برام غیر ممکنه
روحش شاد
حالا که وجودت دیگه این دور و برا نیست؛
نگرون من نباشی !گل تو با هر علفی نیست
سرو پوشیده وخوش برف،
پیش من سبزش ،سیاهه...
سایه ی تکیه ی پیچک، واسم دیوار خرابه
پر باغچه از امید و هر گیاهش که تباهه
دیدنت تا به قیامت ،واسه من توی خوابه
جای برگ پاهات مونده روی خاک ایوون
نزنه کاشکی بارون پاک نشه رد پاتون
دیگه هیچ پنجره ای رو به خورشید باز نمیشه
ویرونست مثه بیابون،خوشگله از پشت شیشه
اینا رو گفتم بدونی هیشکی آخه تو نمیشه
اما دلت می آد که من تنها باشم همیشه؟
بیا ببین که مرگ هم حریف ما نمی شود
ببین که قامت من از حادثه تا نمی شود
تو نیستی خدای من، من و تو هر دو بنده ایم
فریب سروری مخور بنده خدا نمی شود
دوستت دارم
به جنگل های بهاری و به مستی
به عهدی که با قلبم بستی
بدان ای نازنین تا زنده هستم
تورا دوست دارم و می پرستم
پس دوستت دارم
نه برای آنچه هستی
بلکه برای آنچه که هستم
نه تنها برای آنچه از خود ساخته ای
بلکه برای آنچه که از من می سازی
دوستت دارم
چون بی هیچ تماسی و کلامی و یا اشاراتی
به این کار توانا نگشته ای
چون خود بوده ای
شاید دوست داشتن در نهایت به همین معنا باشد.....
ديگر كسي به سراغ من نخواهد امد
فراموش ميشوم زير خرد شدن تكرار ثانيه ها
عقربه ها جلاد ساعتهايم شده اند
شمارش معكوس برايه انفجار سينه ام شروع ميشود
ومن تنها خود را در آغوش خواهم كشيد
قلبم شتابان ميزند هراسي نيست
ديگر كسي به سراغ من نخواهد آمد
تنها مانده ام
چرت مي گويم
دقايقم تمام ميشود ايست نگهدار پياده ميشوم
